چرا وبلاگ؟
این کلمه به دلم نمی نشیند. کمی نچسب است. من اسمش را می گذارم صفحه. عیبی دارد؟ قبلا دوستانی از من خواسته بودند که چنین صفحه ای در اینترنت داشته باشم. حالا عباس معروفی بانی خیر شد. به قول تهرانی های بیست سی سال پيش: مرسی!
چرا سنگ و صخره؟
ماه های اول انقلاب پس از کنار گذاشته شدن گروهی از روزنامه نگاران ( از جمله من) از روزنامه کیهان، برای آن که نوشتن از یادم نرود به سراغ دوست قدیمی مسعود بهنود رفتم و چند هفته ای در "تهران مصور" هر بار دو سه صفحه ای را با یادداشت های کوتاه سیاه می کردم. عنوان صفحه "سنگ و صخره" بود.
متاسفانه نشد ادامه بدهم. ببینیم این بار چه می شود؟ به هر حال این شما و این هم سنگ و صخره.
بدرود با هوشنگ وزیری
مختصر بدرودی کنم با هوشنگ وزیری. همين امشب چند سطری درباره ی او خواهم نوشت.
جلال عزيز
خوش آمدي به جمع ملکوتيان خاکي. چنانچه گفتم اين نشريه توست که سردبيرس تويي. تيراژ را خود تعيين کن. تو چنانچه همه مي دانيم مي تواني.
عباس معروفي
سلام و خوش آمديد
Posted by: نکته at September 7, 2003 11:36 AMدوست ناديده تبريک.
Posted by: کاتب کتابچه at September 7, 2003 01:53 AM