بدرود با هوشنگ وزیری

و اما بدرودي کنم با هوشنگ وزيري.و چه تلخ است اين بدرود.
از شمار دو چشم يک تن کم
وز شمار خرد هزاران بيش

انساني شريف، پاک، و روزنامه نگاري زبردست، باهوش و با فرهنگ.
اين هفته که "کيهان" (لندن) را ورق مي زدم در صفحه مقالات نامش را نديدم. اي کاش ستون او سفيد مانده بود، تا دريابيم که مرگ وزيري مرگ يک تجربه ي گران است.
با وزيري در زمينه هاي بسياري مي شد اختلاف نظر داشت، و اين طبيعي است. هرکسي در اين "بحر تفکر" جاي خود را دارد.
مهم ترين ويزگي وزيري اين بود که به ضرورت دموکراسي پي برده بود، و اين دستاورد تجربه ي دراز او در کار سياست و مسائل اجتماعي بود. او از پايه گزاران دموکراسي در مطبوعات خارج از کشور بود. هرچند که شرايط و اوضاع و احوالي که در آن قرار داشت براي دموکراسي مورد نظر او حد و حدودي تعيين کرده بود.
روانش شاد باد، و جايش چه خالي است!